In gratitude for his life

---

---

Last Friday in Sopot, Polish Quakers said goodbye to one of their long-time Friends, Krzysztof Galiński. It is not easy to find a clear photo of Krzysztof — in all the group pictures he is always standing at the back. It was neither due to his tall stature nor to shyness. He made space for others.
​Krzysztof was a special education teacher and
a hippotherapy instructor. He used his skills in his professional work, but also on a farm in Kashubia, which was open to people with disabilities.
On several occasions, as part of Quaker Voluntary Action, he invited Quakers and friends to spend summer in Trzebiatkowa.
​In his ‘life oration’, as he humorously called it,
​he mentioned many communities that were close to him. About Quakers, he wrote:

Encountering Polish Unitarianism, and later the Religious Society of Friends was an important experience for me. Quakers are a tiny religious community with roots in English Protestantism—and they are probably the least spectacular,
and for outside observers perhaps the most boring denomination in the world: no ceremony, no dogma, no clergy, but an emphasis on shared silence. Yet, in this tiny group I found space
for my own spiritual needs (whatever that may be). The community of liberal Quakers has no priests; they worship in silence. I hope my Catholic relatives and friends will forgive me,
but if you offer me two minutes of silence at my grave, that will be perfectly fine.
​
Many people stood in silence for half an hour.
Our Friend ended his ‘life oration’ with the words:
BE KIND TO YOURSELVES
BE KIND TO ONE ANOTHER

---

W ubiegły piątek w Sopocie Polscy Kwakrzy pożegnali jednego ze swoich długoletnich przyjaciół, Krzysztofa Galińskiego. Nie jest łatwo znaleźć wyraźne zdjęcie Krzysia – na grupowych fotografiach stoi zawsze z tyłu. Owszem, był wysoki, ale to miejsce mówiło
​ o czymś jeszcze. Nie był nieśmiały – zosta-wiał przestrzeń dla innych. Krzysztof był pedagogiem specjalnym i nauczycielem hipoterapii. Swoje umiejętności wykorzysty-wał w pracy, ale też w gospodarstwie na Kaszubach, otwartym dla osób z niepełno-sprawnościami. Kilkukrotnie w ramach Quaker Voluntary Action zapraszał kwakrów​i przyjaciół na letnie pobyty w Trzebiatkowej. 

---

​W swojej mowie pożyciowej, którą przygotował z charakterystycznym ironicznym humorem, wspomniał o wielu środowiskach, które były mu bliskie. O kwakrach napisał tak: ​

Ważnym doświadczeniem było dla mnie spotkanie z polskim unitarianizmem, a następnie Towarzystwem Kwakrów. Kwakrzy to mikroskopijne środowisko religijne z korzeniami w angielskim protestantyzmie, prawdopodobnie najmniej spektakularne, i dla pobocznych obserwatorów najnudniejsze wyznanie świata, bo bez celebry, dogmatów, kapłanów, za to z naciskiem na wspólne milczenie – w tej mikroskopijnej grupce odnajdywałem przestrzeń dla moich potrzeb duchowych (cokolwiek to znaczy). Środowisko liberalnych kwakrów nie posiada kapłanów, modlą się w milczeniu. Mam nadzieję, że moi katoliccy krewni i przyjaciele mi to wybaczą, ale jeśli ofiarujecie mi na koniec dwie minuty ciszy nad grobem, będzie to jak najbardziej OK.

Wielu ludzi stało w milczeniu pół godziny. 
​Swoją mowę pożyciową nasz Przyjaciel zakończył słowami: 
​
​BĄDŹCIE DLA SIEBIE DOBRZY
BĄDŹCIE DLA SIEBIE DOBRZY NAWZAJEM